Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Οι ντερβίσηδες του πνεύματος


‘Οι άνθρωποι που είχανε μέσα τους τη σπίθα την πνευματική, ζήσανε σαν ντερβίσηδες. Και πώς μπορούσε να γίνει αλλοιώς, αφού οι φροντίδες της ζωής τραβάνε προς τα κάτω τον άνθρωπο που γεννήθηκε για να πετά ψηλά σαν αητός; Αν επιδοθεί στα συνηθισμένα και στα πρακτικά, πώς θα βρει τον καιρό να καταγίνει με τα πνευματικά; Κάποιοι επιχειρήσανε να τα συμβιβάσουνε, με την απόφαση να κερδίσουνε πρώτα λεφτά, κι ύστερα να αφοσιωθούνε λεύτερα στα πνευματικά, μα βουλιάξανε μέσα στην πεζότητα για πάντα: «Ου δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν, Θεώ και μαμωνά»’.

[Φ. Κόντογλου, Οι πνευματικοί άνθρωποι αληθινοί ντερβίσηδες.
Από τη συλλογή ‘Μυστικά Άνθη’, Αστήρ 1977, σ. 124
]

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Υποχρεώσεις

"Οι ευεργεσίες του Θεού γεννούν σ' εμάς υποχρεώσεις μεγάλες. Τι θα μας ωφελήσει η καύχησις ότι έχουμε τον λόγο του Θεού στη γλώσσα μας, αν δεν τον μελετούμε και δεν τον εφαρμόζουμε στη ζωή μας; Τι θα μας ωφελήσει το ότι οι Πατέρες ήσαν Έλληνες, αν δεν ακολουθούμε την πίστη και την αρετή των Πατέρων; Μάλλον θα φανούμε ανάξιοι των ευεργεσιών του Θεού, και θα έλθει στιγμή που θα πει και για μας ο Θεός: "ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς". Ας φροντίζουμε λοιπόν να παράγουμε και να προσφέρουμε στον Θεό τους καρπούς που περιμένει από μας, τους καρπούς του Πνεύματος, για να είμαστα πάντοτε άξιοι της αγάπης και της ευνοίας του, άξιοι της αιωνίου βασιλείας του, στην οποία μας καλεί και για την οποία μας προορίζει".
[π. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στην προς Ρωμαίους
 επιστολή (ανέκδοτες), ομιλία κστ΄]

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Παραινέσεις πατερικές


Είπεν ο αββάς Ησαΐας ο πρεσβύτερος ότι: «Έλεγέ τις των πατέρων ότι οφείλει κτήσασθαι ο άνθρωπος προ πάντων το εις Θεόν πιστεύειν και επιποθείν τον Θεόν αδιαλείπτως και την ακακίαν και το μη ανταποδιδόναι κακόν αντί κακού, και την κακοπάθειαν και την ταπεινοφροσύνην και την αγνείαν και την φιλανθρωπίαν και την αγάπην εις πάντας και την υποταγήν και την πραότητα και την μακροθυμίαν και την υπομονήν και επιθυμίαν αγίαν εις Θεόν. Και το συνεχώς παρακαλείν τον Θεόν μετά πόνου καρδίας και αγάπης αληθινής προς το μη ατενίσαι εις τα οπίσω και το προσέχειν εις τα επερχόμενα και το μη πεποιθέναι επί τη αγαθοεργία εαυτού, ήτοι λειτουργία, και το παρακαλείν την βοήθειαν του Θεού για τα επερχόμενα αυτώ καθ’ εκάστην αδιαλείπτως».

[Το Μέγα Γεροντικόν, τόμος Α’, Πανόραμα 1994, σ. 56 (Α28)]

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Παράπονο


Το παράπονο είναι ένα κράμα επιθυμίας, θλίψης, ματαίωσης, πόνου, αδικίας δυσαρέσκειας, ευχαρίστησης, πίκρας και θυμού.
Το παράπονο διαβρώνει τα πάντα και οδηγεί σε μια οργισμένη ακινησία.
Το παράπονο τείνει στην ενοχοποίηση του άλλου και ο στόχος του δεν είναι τόσο η αποκατάσταση της σχέσης, όσο η φανέρωση της αδιαφορίας του άλλου.

[Δ. Καραγιάννης, Ρωγμές και Αγγίγματα, Εκδόσεις Αρμός, σ. 24]

Δώρα



"Αν μπούμε στη χρονιά αυτή γνωρίζοντας ότι το κάθε τι – φωτεινό και σκοτεινό, καλό και τρομακτικό – είναι ένα δώρο από το Θεό που μας έρχεται ώστε μέσα από μας η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη, η χαρά και η δύναμη του Κυρίου να έλθουν στον κόσμο,

     ...αν έχουμε σταθερή πίστη πως το κάθε πρόσωπο που έρχεται στο δρόμο μας μας έχει σταλεί για να του προσφέρουμε το λόγο η την πράξη του Κυρίου η για να τα δεχτούμε από εκείνο,

     ...τότε η ζωή θα είναι πλούσια και θα έχει νόημα – διαφορετικά θα παραμείνει ένα  παιγνίδι της τύχης, μια ατέλειωτη αλυσίδα τυχαίων περιστατικών".
Anthony Bloom, Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Διδασκαλία


«'Οταν γινόμαστε δάσκαλοι του κακού στους άλλους, δεν πρέπει να εκπληττόμαστε, αν εκείνοι εφαρμόζουν σ’ εμάς τα μαθήματα που τους δώσαμε».

[π. Κων. Παπαγιάννης. Ομιλίες στην Αποκάλυψι του Ιωάννου, 
Εκδόσεις Λυδία, σ. 355]

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Η σωστή στάση


"Δεν είναι θέμα απλώς να πεις στον Θεό "δώσε μου αυτό". Αυτό το ξέρει ο Θεός. Το θέμα δεν είναι να του το γνωρίσουμε. Ο Θεός θέλει να μας δει να το ζητούμε. Να πάρουμε αυτή τη στάση, που θα μας βοηθήσει να ταπεινωθούμε, να μετανοήσουμε, που θα μας βοηθήσει να δούμε το τίποτέ μας, να δούμε ότι δεν είμαστε, όπως νομίζουμε, καλοί, ότι δεν έχουμε αρετές, ότι έχουμε πολλή κακία μέσα μας, ότι έχουμε μέσα μας αμαρτία. Παίρνεις ανάλογη στάση, ταπεινώνεσαι, μετανοείς, πιστεύεις πια στον Θεό και πιστεύεις ότι σώζεσαι, μόνο αν Αυτός σε σώσει".

[π. Συμεών Κραγιοπούλου. Το μυστήριο της σωτηρίας. 
Πανόραμα 2000, σελ. 262]