Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Επώδυνα τέλη


 
Ἦλθον οὖν οἱ στρατιῶται, καὶ τοῦ μὲν πρώτου κατέαξαν τὰ σκέλη καὶ τοῦ ἄλλου τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ (ιθ΄ 32). Γιὰ νὰ ἐπιταχύνουν τὸν θάνατο, οἱ Ρωμαῖοι συνήθιζαν νὰ σπάζουν μὲ βαρειὰ ὄργανα τὰ σκέλη τῶν καταδίκων. [...] Καὶ οἱ δύο λησταὶ ὑπέστησαν τὸ μαρτύριο αὐτό· καὶ ὁ σκληρὸς καὶ ἀμετανόητος, κι ἐκεῖνος ποὺ εἶχε μετανοήσει καὶ εἶχε ζητήσει τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος ἐβεβαίωσε ὅτι σὲ λίγο θὰ εἶναι μαζί του στὸν παράδεισο. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ παρατηρεῖται συχνότατα. Πεθαίνουν δηλ. μὲ τρόπο σκληρὸ καὶ ὀδυνηρὸ ὄχι μόνο ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ καὶ πιστοὶ καὶ εὐσεβεῖς καὶ μετανοημένοι. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἔχει σημασία εἶναι νὰ ἐξασφαλίσῃ κανεὶς τὴν εἴσοδό του στὸν παράδεισο· ὁ τρόπος τοῦ θανάτου εἶναι δευτερεύουσα λεπτομέρεια, ὅταν τὸ πρῶτο εἶναι βέβαιο. Ἐμεῖς βέβαια ζητοῦμε νὰ ἔχουμε τέλη ἀνώδυνα, ἀλλὰ ὁ Κύριος κατὰ τὴν πάνσοφη κρίσι του ξέρει πολλὲς φορὲς ὅτι εἶναι συμφερώτερα τὰ ὀδυνηρὰ τέλη. Μήπως τῶν μαρτύρων τὰ τέλη δὲν ἦταν ὀδυνηρά; Τοὺς ἐξασφάλισαν ὅμως αἰώνια δόξα καὶ μακαριότητα. Ἂς ἐμπιστευώμαστε λοιπὸν τελείως τὸν ἑαυτό μας στὴν κρίσι καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Κυρίου κι ἂς φροντίζουμε νὰ ἔχουμε πρὸ παντὸς τέλη χριστιανικὰ καὶ ἀνεπαίσχυντα καὶ καλὴ ἀπολογία ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ· κι ἂς μὴ νομίζουμε ὅτι τὸ νὰ ἔχουμε ὀδύνες καὶ θλίψεις ὣς τὸ τέλος τῆς ἐπιγείου ζωῆς μας εἶναι σημεῖο ἀποδοκιμασίας μας ἀπὸ τὸν Κύριο. Πέρα ἀπὸ τὸν τάφο δὲν ὑπάρχουν πόνοι, θλίψεις, δάκρυα, ἀλλὰ διαρκὴς χαρὰ καὶ μακαριότης, γιὰ ὅσους βέβαια θὰ φύγουν ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτὴ πιστοὶ καὶ μετανοημένοι.

[π. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Εκδόσεις Λυδία 2009]

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Θεός και Μαμωνάς


"Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ (ιστ΄ 13). Ὁ Χριστιανὸς καλεῖται νὰ διαλέξῃ μεταξὺ δύο κυρίων, μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ μαμωνᾶ. Εἶναι ἀδύνατο νὰ ὑπηρετῇ συγχρόνως καὶ τοὺς δύο, γιατὶ εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετοι. Ὁ μαμωνᾶς ζητεῖ τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ζητεῖ ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς ζητεῖ ἀγάπη, ἐλεημοσύνη, φιλανθρωπία, δικαιοσύνη, ἐγκράτεια, ἁγνότητα· ὁ μαμωνᾶς ζητεῖ ἀδιαφορία, ἀσπλαγχνία, πλεονεξία, ἀδικία, αἰσχρότητα, ἁμαρτία. Πῶς λοιπὸν νὰ συμβιβασθοῦν; Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ὑποταγῇ στὸν μαμωνᾶ, θὰ περιφρονήσῃ καὶ θὰ καταπατήσῃ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, προκειμένου νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὶς ἐπιθυμίες του· θὰ ἀποστραφῇ καὶ θὰ μισήσῃ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, γιατὶ ἐναντιώνεται στὰ ἄνομα σχέδιά του. Καὶ ἀντίθετα ἐκεῖνος ποὺ ὑποτάσσεται στὸν Θεό, θὰ μισήσῃ τὴν ἀδικία, τὴν παρανομία, τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴ διαστροφὴ καὶ ὅλα γενικῶς, ὅσα ζητεῖ «ὁ μαμωνᾶς τῆς ἀδικίας» (Λουκ. ιστ΄ 9)."

[π. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. 
Εκδόσεις Περιβόλι της Παναγίας 2017, σ. 473]

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Αναστάσεις


'Η πνευματική ανάστασις, ως γεγονός, είναι δυσκολώτερο από τη σωματική ανάστασι. Το σώμα του ανθρώπου ανασταίνεται εύκολα, αφού πρόκειται για ύλη, που δεν αντιστέκεται στην παντοδυναμία του Θεού. Η ψυχή του ανθρώπου ανασταίνεται δύσκολα, αφού η ελευθερία της βουλήσεως αντιστέκεται στο θαύμα του Θεού. Για να ενεργήση ο Θεός την ανάστασι των νεκρών, δεν παίρνει την άδεια κανενός. Για να ενεργήση την πνευματική ανάστασι των ανθρώπων, απαιτείται η άδεια ενός εκάστου, η συγκατάθεσις της βουλήσεώς του.'

[Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη. Η Α΄προς Κορινθίους Επιστολή 
του Αποστόλου Παύλου. Αθήνα 2003, σελ. 519]

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Χάρη και ελευθερία



Η ζωή του πιστού είναι η ζωή της χάρης του Θεού επάνω του. Ο αληθινός πιστός είναι ο χαριτωμένος άνθρωπος. Εδώ βέβαια γεννιούνται κάποια ερωτήματα. Ποια είναι η θέληση του ανθρώπου μέσα στη θεία χάρη; Ποια είναι τα όρια της ελευθερίας του ανθρώπου μέσα στη βουλή του Θεού; Γιατί η βουλή του Θεού είναι «πάντας ανθρώπους σωθήναι», να σωθούν με τη χάρη του όλοι οι άνθρωποι. Μπορούμε επιγραμματικά να πούμε ότι ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι, και σώζονται όσοι θέλουν. Ο άγιος Μάξιμος Ομολογητής το διατυπώνει έτσι, ότι ο άνθρωπος σώζεται «δια της χάριτος του Θεού και δια της οικείας φιλοπονίας και σπουδής». Πάει να πει πώς το έργο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου εξαρτάται από τη συνεργασία του ανθρώπου: εκείνο που δίνει έτοιμο ο Θεός να απλώσει ο άνθρωπος και να το πάρει. Ο Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπο μόνος του, αλλά δεν μπορεί να τον σώσει μόνος του: έτσι κανένας δεν είναι που θέλει να σωθεί και δεν σώζεται. 

[Επισκόπου Διονυσίου Ψαριανού. Η Θεία Λειτουργία. 
Αποστολική Διακονία 1986, σελ. 95-96]