Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Σε ποιόν ανήκει η γη;


«Ο ένας αφέντης του κόσμου πίσω από τον άλλον εξαφανίζεται, ενώ η γη παραμένει. Μόλις κάποιος χτυπήσει με το πόδι του τη γη, λέει: «Αυτό είναι δικό μου!». Πριν προλάβει ο ήχος της φωνής του να χαθεί, έρχεται ο θάνατος και τον κάνει βουβό. Έρχεται ο δεύτερος, ο τρίτος, ο τέταρτος.Μετά από τον Ραμσή ο Δαρείος, μετά από τον Δαρείο ο Αλέξανδρος, ύστερα ο Κάρολος, ο Πέτρος, ο Ναπολέων. Ο καθένας χτυπά με το πόδι του και ονομάζει τη γη δική του. Όμως, όπως έρχονται, έτσι και φεύγουν. Έρχονται με θόρυβο, με το ταχύτατο τραίνο, στα φτερά του χρόνου, και με το ίδιο τραίνο φεύγουν βιαστικά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μόλις κάθισαν, μόλις έγραψαν στον εαυτό τους χαρτιά ιδιοκτησίας για τη γη, μόλις κατέβασαν τον μπόγο τους και βρέθηκαν στην καρέκλα, τότε ξαφνικά τα αόρατα φτερά που τους έφεραν τους πιάνουν χωρίς να το αισθανθούν και τους παίρνουν με την ίδια ταχύτητα...


Σε ποιόν ανήκει η γη;
Μόνο μία απάντηση είναι ακριβής: Σε κανέναν. Η γη δεν είναι κανενός από μας. Είναι ιδιοκτησία εκείνου στον οποίο ανήκει και όλος ο υπόλοιπος κόσμος.
Δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία κάποιου από τον οποίο εκείνη είναι πιο δυνατή και πιο μακροχρόνια. Είναι ιδιοκτησία εκείνου που υπήρχε πριν απ’ αυτήν και θα υπάρχει και μετά απ’ αυτήν».

[Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς. Αργά βαδίζει ο Χριστός.
Εκδόσεις Εν Πλω, Αθήνα 2008, σελ. 126-127, 139
]

2 σχόλια:

Λήμνος είπε...

Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το κείμενο. Και να φανταστείς ότι έχουν γίνει χιλιάδες πόλεμοι, έχουν σκοτωθεί εκατομμύρια άνθρωποι, έχουν καταστραφεί πάλιν και πολλάκις έθνη και λαοί, μόνο και μόνο γιατί κάποιοι μωροφιλόδοξοι ήθελαν να μεγιστοποιήσουν τη γη που δήθεν του ανήκε. Τους ανήκε και μας ανήκει όλους το 2Χ1 για τρία-τέσσερα χρόνια, μέχρι να λιώσει το κορμί μας. Ύστερα είναι αρκετό ένα κουτάκι σ' ένα οστεοφυλάκιο.

αχτίδα είπε...

Πολύ σωστά, τελικά τίποτε δεν μας ανήκει φίλε μου εκτόα απο αυτά που βαζουμε μέσα στη ψυχή μας και στη ψυχή των παιδιών μας σαν καταπίστευμα αξιών και ιδεών.