Κλαίει ο Κύριος

 

«Δεν έκλαψε μόνο για την Ιερουσαλήμ ο Κύριος. Κλαίει και πονεί και λυπάται βαθύτατα, όταν η στοργική φροντίδα του για τη σωτηρία μας δεν βρίσκει ανταπόκριση από την ελεύθερη θέλησή μας. Κλαίει, όταν ο άνθρωπος κλείνει τ’ αυτιά του στις προσκλήσεις του Θεού και δεν βλέπει ‘τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς’, τις επισκέψεις του Θεού, με τις οποίες τον καλεί σε μετάνοια και σωτηρία. Κλαίει για την ψυχή που δεν του άνοιξε την πόρτα, όταν εκείνος χτύπησε. Κλαίει για την οικογένεια που τον έδιωξε από το σπίτι της και δεν θέλει να τον έχει φίλο της. Κλαίει για την κοινωνία που τον περιφρονεί και ποδοπατεί τις εντολές του. Κλαίει για το έθνος που δεν θέλησε να θεμελιώσει στον νόμο του την πρόοδο και την ευτυχία του, αλλά προτίμησε την αποστασία. Κλαίει για τους Χριστιανούς που απέχουν από τη ζωή της Εκκλησίας, από τα άγια μυστήριά της, και ζουν ζωή ειδωλολατρική. Και προς όλους αυτούς λέει με πόνο ψυχής: ‘Ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος’ [Ματθ. 23:38]».

[Πρωτοπρεσβ. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στo κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Το Περιβόλι της Παναγίας 2017, σελ. 574]

Επί γης ειρήνη

 

"Ποιὰ εἶναι ἡ σημερινὴ κατάσταση μετὰ ἀπὸ εἴκοσι αἰῶνες χριστιανικῆς διδασκαλίας; Δυστυχῶς οἱ ἔχθρες καὶ τὰ μίση βασιλεύουν ἀκόμη καὶ μεταξὺ χριστιανικῶν λαῶν, καὶ οἱ πόλεμοι διαδέχονται ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Διότι κατ’ ὄνομα μόνο εἴμαστε Χριστιανοί, καὶ διότι οἱ ἄρχοντες τῶν λαῶν καλλιεργοῦν ἀντὶ νὰ ἀμβλύνουν τὶς ἀντιθέσεις. Ἀλλὰ σὲ τέτοια περίπτωση τί μποροῦμε νὰ κάνουμε ἐμεῖς; Νὰ εἰρηνεύουμε «τὸ ἐξ ἡμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων». Νὰ καλλιεργοῦμε φρόνημα εἰρήνης καὶ ἀγάπης πρὸς ὅλους. Νὰ προσευχόμαστε δὲ πρὸς τὸν «ἄρχοντα τῆς εἰρήνης» νὰ φωτίζει καὶ τοὺς ἄρχοντες καὶ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ σὲ ἐνέργειες εἰρηνικές. Τότε δὲν θὰ ἔχει πλέον ἐφαρμογὴ τὸ «οὐ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις» ἀλλὰ θὰ βασιλεύσει «ἐπὶ γῆς εἰρήνη»· ἡ εἰρήνη, γιὰ τὴν ὁποία ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ".

[Πρωτοπρεσβ. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στα Ευαγγελικά αναγνώσματα των Κυριακών (υπό έκδοση)

Εμπειρική γνώση

 

«Μπροστά στην λογικοκρατούμενη εποχή μας η Εκκλησία προβάλλει την μωρία της πίστεως. Αυτά που για τους άλλους φαίνονται μωρά, σε μας να γίνουν βιώματα. Να ετοιμάσουμε την καρδιά μας να δεχθεί τα ανεξερεύνητα μυστήρια του Θεού χωρίς περιέργεια, χωρίς λεπτομερή εξέταση. Να σταματάμε στα όρια που έβαλε ο Θεός. Να γνωρίσουμε τα μυστήρια με την πείρα. Μέσα στην Θεία Ευχαριστία ευχαριστούμε τον Θεό που μας χάρισε τα αθάνατα Μυστήριά Του, αυτά που με το μυαλό μας αδυνατούμε να τα εξηγήσουμε, αλλά με την καρδιά μας τα βιώνουμε αληθινά. Ας ευχηθούμε να αποκτήσουμε νουν Χριστού, για να γευθούμε με την πείρα την χάρη του Θεού».

[Μητρ. Εδέσσης Ιωήλ. Λειτουργικός λόγος. Έδεσσα 2023, σελ. 245]

Η φύση του ανθρώπου

 

«Ο άνθρωπος δεν είναι πλάσμα χωρίς ψυχή, όπως λένε οι άθεοι. Ούτε πάλι διαφέρει από τα άλλα πλάσματα μόνο στον εγκέφαλο. Ούτε ακόμα δημιουργήθηκε σύμφωνα με την θεωρία της εξελίξεως, χωρίς τη συνέργεια του Θεού. Ο άνθρωπος είναι υιός του Θεού προορισμένος να ζήσει αιώνια. Οι θεωρίες των ανθρώπων πως τάχα είμαστε μόνο σάρκες και κόκκαλα, μας δημιούργησαν το άγχος, την κακότητα, την αμαρτωλή διάθεση, την εξουθένωση, το μίσος και τον εγωισμό. Αντίθετα η Εκκλησία μας το φωνάζει κι εμείς το ζούμε, ότι πλασθήκαμε για να πάρουμε την χάρη του Θεού, να γίνουμε συγκληρονόμοι του Χριστού και υιοί του Θεού».

[Μητρ. Εδέσσης Ιωήλ. Λειτουργικός λόγος. Έδεσσα 2023]