«Το μήνυμα της Εκκλησίας είναι το εξής: Ζήσετε στον κόσμο. Κάντε το διακόνημά σας. Βάλτε όμως στην καρδιά της ψυχής και του σώματός σας, στην καρδιά της ζωής σας και της απασχολήσεώς σας, αυτή τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ώστε αυτό το πράγμα να δώσει νόημα στην επιτυχία και στην αποτυχία σας, στην υγεία και στην αρρώστια, στη ζωή και στον θάνατό σας».
[Γέροντος Βασιλείου Ιβηρίτου. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται. Ιερά Μονή Ιβήρων 2026, σελ. 119]
"Οι μεγάλοι είναι οι ταπεινοί που δέχονται την χάρη του Κυρίου, γίνονται κατά χάριν θεοτόκος, έχουν μέσα τους τη δύναμη και τη χαρά, και η δύναμη και η χαρά αυτή νικά τον θάνατο. Αυτή η δύναμη επιβάλλεται με μια απλότητα και μια απόλυτη ηρεμία. Αν κανείς ταράσσεται, δεν είναι δυνατός αλλά είναι αδύνατος".
[Γέροντος Βασιλείου Ιβηρίτου. Ο πιστεύων εις εμέ, κάν αποθάνη, ζήσεται. Ι. Μ. Ιβήρων 2026, σ. 54]
«Δεν έκλαψε μόνο για την Ιερουσαλήμ ο Κύριος. Κλαίει και πονεί και λυπάται βαθύτατα, όταν η στοργική φροντίδα του για τη σωτηρία μας δεν βρίσκει ανταπόκριση από την ελεύθερη θέλησή μας. Κλαίει, όταν ο άνθρωπος κλείνει τ’ αυτιά του στις προσκλήσεις του Θεού και δεν βλέπει ‘τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς’, τις επισκέψεις του Θεού, με τις οποίες τον καλεί σε μετάνοια και σωτηρία. Κλαίει για την ψυχή που δεν του άνοιξε την πόρτα, όταν εκείνος χτύπησε. Κλαίει για την οικογένεια που τον έδιωξε από το σπίτι της και δεν θέλει να τον έχει φίλο της. Κλαίει για την κοινωνία που τον περιφρονεί και ποδοπατεί τις εντολές του. Κλαίει για το έθνος που δεν θέλησε να θεμελιώσει στον νόμο του την πρόοδο και την ευτυχία του, αλλά προτίμησε την αποστασία. Κλαίει για τους Χριστιανούς που απέχουν από τη ζωή της Εκκλησίας, από τα άγια μυστήριά της, και ζουν ζωή ειδωλολατρική. Και προς όλους αυτούς λέει με πόνο ψυχής: ‘Ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος’ [Ματθ. 23:38]».
[Πρωτοπρεσβ. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στo κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Το Περιβόλι της Παναγίας 2017, σελ. 574]
"Ποιὰ εἶναι ἡ σημερινὴ κατάσταση μετὰ ἀπὸ εἴκοσι αἰῶνες χριστιανικῆς διδασκαλίας; Δυστυχῶς οἱ ἔχθρες καὶ τὰ μίση βασιλεύουν ἀκόμη καὶ μεταξὺ χριστιανικῶν λαῶν, καὶ οἱ πόλεμοι διαδέχονται ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Διότι κατ’ ὄνομα μόνο εἴμαστε Χριστιανοί, καὶ διότι οἱ ἄρχοντες τῶν λαῶν καλλιεργοῦν ἀντὶ νὰ ἀμβλύνουν τὶς ἀντιθέσεις. Ἀλλὰ σὲ τέτοια περίπτωση τί μποροῦμε νὰ κάνουμε ἐμεῖς; Νὰ εἰρηνεύουμε «τὸ ἐξ ἡμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων». Νὰ καλλιεργοῦμε φρόνημα εἰρήνης καὶ ἀγάπης πρὸς ὅλους. Νὰ προσευχόμαστε δὲ πρὸς τὸν «ἄρχοντα τῆς εἰρήνης» νὰ φωτίζει καὶ τοὺς ἄρχοντες καὶ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ σὲ ἐνέργειες εἰρηνικές. Τότε δὲν θὰ ἔχει πλέον ἐφαρμογὴ τὸ «οὐ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις» ἀλλὰ θὰ βασιλεύσει «ἐπὶ γῆς εἰρήνη»· ἡ εἰρήνη, γιὰ τὴν ὁποία ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ".
[Πρωτοπρεσβ. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στα Ευαγγελικά αναγνώσματα των Κυριακών (υπό έκδοση)
«Μπροστά στην λογικοκρατούμενη εποχή μας η Εκκλησία προβάλλει την μωρία της πίστεως. Αυτά που για τους άλλους φαίνονται μωρά, σε μας να γίνουν βιώματα. Να ετοιμάσουμε την καρδιά μας να δεχθεί τα ανεξερεύνητα μυστήρια του Θεού χωρίς περιέργεια, χωρίς λεπτομερή εξέταση. Να σταματάμε στα όρια που έβαλε ο Θεός. Να γνωρίσουμε τα μυστήρια με την πείρα. Μέσα στην Θεία Ευχαριστία ευχαριστούμε τον Θεό που μας χάρισε τα αθάνατα Μυστήριά Του, αυτά που με το μυαλό μας αδυνατούμε να τα εξηγήσουμε, αλλά με την καρδιά μας τα βιώνουμε αληθινά. Ας ευχηθούμε να αποκτήσουμε νουν Χριστού, για να γευθούμε με την πείρα την χάρη του Θεού».
[Μητρ. Εδέσσης Ιωήλ. Λειτουργικός λόγος. Έδεσσα 2023, σελ. 245]
