Τρίτη, 4 Μαΐου 2021

Μη κρίνετε

 Είπε ο Αββάς Μωυσής: «Το να πεθάνεις ως προς τον συνάνθρωπό σου σημαίνει: να σηκώσεις τις δικές σου αμαρτίες και να μην ασχολείσαι με κανέναν άνθρωπο, ότι αυτός είναι καλός ή εκείνος κακός. να μην κάνεις κακό σε κανέναν άνθρωπο ούτε να σκέφτεσαι κακό για κάποιον ούτε να περιφρονήσεις κάποιον που κάνει κακό. Να μη συμφωνήσεις με κάποιον που κάνει κακό στον συνάνθρωπό του ούτε να χαρείς μαζί του. Να μην κατηγορήσεις κανέναν, αλλά να λές: ‘Ο Θεός γνωρίζει τον καθένα’. Να μη συμφωνήσεις με κάποιον που κατηγορεί τον άλλον, ούτε να χαρείς με την καταλαλιά του, ούτε να μισήσεις αυτόν που κατηγορεί τον συνάνθρωπό του. Αυτό είναι το να μην κρίνεις. Επίσης, να μην  έχεις έχθρα με κανέναν ούτε να κρατάς έχθρα στην καρδιά σου. Να μη μισήσεις κάποιον που έχει έχθρα στον συνάνθρωπό του. Αυτή είναι η ειρήνη. Σε αυτά να παρακινείς τον εαυτό σου: ο κόπος κρατά λίγο χρόνο, ενώ η ανάπαυση για πάντα, με τη χάρη του Θεού Λόγου. Αμήν».

[Το Γεροντικό, τομ. Α΄. Εκδόσεις Περιβόλι της Παναγίας 2013, σ. 213]


Πέμπτη, 8 Απριλίου 2021

Εγκατάλειψη

 «Παραπονιόμαστε πολλές φορές ότι μας εγκατέλειψε ο Θεός. Λησμονούμε όμως ότι εμείς πρώτοι τον εγκαταλείπουμε. Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει, αν εμείς δεν απομακρυνθούμε από αυτόν και δεν τον εγκαταλείψουμε. Ας είμαστε λοιπόν πάντα κοντά στον Θεό, για να είναι κι εκείνος μαζί μας».

                                                                [π. Κων. Παπαγιάννη. Ιερά Ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης. Εκδόσεις Περιβόλι της Παναγίας 2014, σελ. 388]


Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2021

Η φθορά της φύσης

 

 "Περιμένει ἡ κτίση τὴ φανέρωση τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, γιατὶ καὶ αὐτὴ ὑποτάχθηκε καὶ ὑποδουλώθηκε στὴ ματαιότητα, δηλαδὴ στὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο. Ὑποτάχθηκε ὄχι μὲ τὴ θέλησή της ἢ ἀπὸ δικό της φταίξιμο, γιατὶ ἡ ἄλογη φύση δὲν ἔχει θέληση, ἀλλὰ ἐξαιτίας τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τὴν ὑπέταξε στὴ φθορά, γιὰ νὰ διδάξει καὶ νὰ παιδαγωγήσει τὸν ἀποστάτη ἄνθρωπο. Ἀφοῦ δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος παρέβη τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ καταδικάσθηκε στὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, ὁ Θεὸς μὲ τὴν πανσοφία του ἀποφάσισε νὰ ὑποτάξει στὴ φθορὰ καὶ τὴ φύση, ποὺ τὴν εἶχε δημιουργήσει χάριν τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ τὸ ἔκανε αὐτό, γιὰ νὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο σὲ βαθύτερη συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν του. Βλέποντας δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἐξαιτίας του ἡ κτίση ὑποτάχθηκε στὴ φθορά, διαπιστώνει τὶς ὀλέθριες συνέπειες τῆς ἁμαρτίας καὶ μαθαίνει νὰ τὴ μισεῖ καὶ νὰ τὴν ἀποστρέφεται. Ὑποτάσσοντας ὅμως ὁ Θεὸς τὴν κτίση στὴ φθορά, ἔβαλε συγχρόνως καὶ τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν προσδοκία ὅτι μιὰ μέρα τὰ πράγματα θὰ ἀποκατασταθοῦν στὴν ἀρχική τους κατάσταση. Οἱ ἄνθρωποι –ὅσοι φυσικὰ θὰ πιστέψουν καὶ θὰ ἀποδεχθοῦν τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ– θὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας καὶ θὰ συμμετάσχουν στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. Τότε καὶ ἡ κτίση θὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴ δουλεία στὴ φθορὰ καὶ θὰ γίνει μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ἐλεύθερη, ἀθάνατη καὶ ἄφθαρτη."

[π. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στην προς Ρωμαίους επιστολή, 

ομιλία 24η.(Υπό έκδοση)]


Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2021

Ανάσταση

 "Τὸ ὅτι ἔχουμε πεθάνει μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ ἀποτελεῖ ἐγγύηση γιὰ τὸ ὅτι καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε μαζί του, γιὰ νὰ ζήσουμε μαζί του τὴν αἰώνια καὶ μακαρία ζωή. Ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, γιὰ νὰ μὴν πεθάνει ξανά· γι᾿ αὐτὸ καὶ ἄφησε στὸν τάφο τὰ ἐντάφιά του, γιατὶ τοῦ ἦταν ἄχρηστα πλέον· ἐνῶ ὁ Λάζαρος, ὅταν ἀναστήθηκε, βγῆκε ἀπὸ τὸν τάφο μὲ τὰ σάβανά του καὶ τὸ σουδάριό του· καὶ αὐτὸ ἦταν συμβολικὸ καὶ προφητικό, γιατὶ μιὰ μέρα θὰ πέθαινε πάλι. Ἡ τελικὴ ἀνάσταση λοιπὸν θὰ εἶναι ἀνάσταση σὰν τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι σὰν τοῦ Λαζάρου. Θὰ ἀναστηθοῦμε, γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε ποτὲ πιά, ἀλλὰ νὰ ζήσουμε αἰωνίως."

 [π. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στην προς Ρωμαίους Επιστολή, υπό έκδοση]

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2020

Μακροθυμία

 «Όλη η ιστορία των προηγουμένων πληγών με τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του Θεού [προς τον Φαραώ] γι’ αυτές δείχνει καθαρά ότι ο Θεός δεν ήθελε την ολοκληρωτική καταστροφή του Φαραώ, αλλά τη μετάνοια και τη διόρθωσή του, και δεν έστειλε τη μεγάλη τιμωρία, παρά μόνο όταν ο Φαραώ έδειξε με τη συμπεριφορά του την πεισματική άρνησή του να υποταχθεί στο θέλημα του Θεού. Είναι πραγματικά μεγάλη η μακροθυμία του Θεού. Άπειρες ευκαιρίες μας δίνει για να συναισθανθούμε την κατάστασή μας, να αντιληφθούμε τα πραγματικά μας συμφέροντα και να μετανοήσουμε. Ας μη καταχρώμαστε λοιπόν της αγάπης και της μακροθυμίας του κι ας μην αφήνουμε τις ψυχές μας να σκληρυνθούν από την αμαρτία και των εγωισμό. Γιατί κάποτε η μακροθυμία του Θεού θα πάρει τέλος και θα έλθει ο καιρός της δικαίας τιμωρίας. Ας ξυπνήσουμε εγκαίρως, για να μη θρηνήσουμε απαρηγόρητα και ανώφελα».

    [π. Κων. Παπαγιάννη. Ίερά Ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης. Εκδόσεις Περιβόλι της Παναγίας 2014, σελ. 200]


Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2020

Αναζήτηση



«Ο Λόγος του Θεού σ’ όλη τη διάρκεια της Π. Διαθήκης αναζητεί το πρόσωπο που θα δεχθεί να γίνει μητέρα Του· που θα συνεργασθεί μαζί Του για τη σωτηρία του ανθρώπου και την ανακαίνιση του κόσμου… Η νοσταλγική αυτή αναζήτηση του Υιού και Λόγου του Θεού άρχισε από τότε που ο Αδάμ και η Εύα αρνήθηκαν την κλήση και έχασαν την εκλογή. Από τότε, όλοι οι δρόμοι και τα μονοπάτια της ιστορίας αντηχούν από τη φωνή του Θεού: ‘Αδάμ, πού εί;’ Οι άνθρωποι, καθώς ακούνε τη φωνή του Θεού, φεύγουν και κρύβονται, νομίζοντας ότι ο Θεός τους αναζητεί για να τους τιμωρήσει. Κι όμως, Εκείνος το μόνο που βαθειά επιθυμεί είναι να βρει ανάμεσά τους τόπο και τρόπο αναστηλώσεως της ‘σκηνής του Δαβίδ της πεπτωκυίας’, για να κατοικήσει ξανά ανάμεσα στους ανθρώπους».
 
[Επισκόπου Ευθυμίου Στυλίου. Η Πρώτη. Θεομητορικό ημερολόγιο. 
Εκδόσεις Σήμαντρο, Αθήνα 1980, σελ. 31]

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2020

Συνεργία



«Η Τριαδική Θεότητα μπορεί να κάνει τα πάντα. Μπορούσε επομένως να δημιουργήσει για τον Ιησού σάρκα εκ του μηδενός, όπως ‘εποίησε δερματίνους χιτώνας’ για τους Πρωτοπλάστους. Στην περίπτωση όμως της Ενσαρκώσεως ο Θεός χρησιμοποιεί και τον άνθρωπο σαν εργαλείο Του. Υψώνει τον άνθρωπο στην τιμή και την αξία του συνεργού. Η συνεργία της Θεοτόκου επομένως είναι υψίστη τιμή για τον άνθρωπο, αλλά και ακατάληπτη συγκατάβαση του Θεού. ‘Τον Θεό, για να φανερώσει την χρηστότητά Του, μόνη από όλα τα όντα τον εβοήθησε η Παρθένος… Ο Θεός… δεν βρήκε απλώς ένα όργανο που ταίριαζε κατά πάντα στον σκοπό Του, αλλά έναν ικανότατο συνεργάτη, την μακαρία Παρθένο, κι έτσι φανέρωσε τον εαυτό Του’… Η Θεοτόκος κατέχει την πρώτη θέση στην τιμητική παράταξη των συνεργών της Τριαδικής Θεότητος στο σχέδιο και το έργο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου και την ανακαίνιση του σύμπαντος κόσμου».

[Επισκόπου Ευθυμίου Στυλίου. Η Πρώτη. Θεομητορικό ημερολόγιο. 
Εκδόσεις Σήμαντρο, Αθήνα 1980, σελ. 192-193]