Ανάσταση

 "Τὸ ὅτι ἔχουμε πεθάνει μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ ἀποτελεῖ ἐγγύηση γιὰ τὸ ὅτι καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε μαζί του, γιὰ νὰ ζήσουμε μαζί του τὴν αἰώνια καὶ μακαρία ζωή. Ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, γιὰ νὰ μὴν πεθάνει ξανά· γι᾿ αὐτὸ καὶ ἄφησε στὸν τάφο τὰ ἐντάφιά του, γιατὶ τοῦ ἦταν ἄχρηστα πλέον· ἐνῶ ὁ Λάζαρος, ὅταν ἀναστήθηκε, βγῆκε ἀπὸ τὸν τάφο μὲ τὰ σάβανά του καὶ τὸ σουδάριό του· καὶ αὐτὸ ἦταν συμβολικὸ καὶ προφητικό, γιατὶ μιὰ μέρα θὰ πέθαινε πάλι. Ἡ τελικὴ ἀνάσταση λοιπὸν θὰ εἶναι ἀνάσταση σὰν τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι σὰν τοῦ Λαζάρου. Θὰ ἀναστηθοῦμε, γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε ποτὲ πιά, ἀλλὰ νὰ ζήσουμε αἰωνίως."

 [π. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στην προς Ρωμαίους Επιστολή, υπό έκδοση]

Μακροθυμία

 «Όλη η ιστορία των προηγουμένων πληγών με τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του Θεού [προς τον Φαραώ] γι’ αυτές δείχνει καθαρά ότι ο Θεός δεν ήθελε την ολοκληρωτική καταστροφή του Φαραώ, αλλά τη μετάνοια και τη διόρθωσή του, και δεν έστειλε τη μεγάλη τιμωρία, παρά μόνο όταν ο Φαραώ έδειξε με τη συμπεριφορά του την πεισματική άρνησή του να υποταχθεί στο θέλημα του Θεού. Είναι πραγματικά μεγάλη η μακροθυμία του Θεού. Άπειρες ευκαιρίες μας δίνει για να συναισθανθούμε την κατάστασή μας, να αντιληφθούμε τα πραγματικά μας συμφέροντα και να μετανοήσουμε. Ας μη καταχρώμαστε λοιπόν της αγάπης και της μακροθυμίας του κι ας μην αφήνουμε τις ψυχές μας να σκληρυνθούν από την αμαρτία και τον εγωισμό. Γιατί κάποτε η μακροθυμία του Θεού θα πάρει τέλος και θα έλθει ο καιρός της δικαίας τιμωρίας. Ας ξυπνήσουμε εγκαίρως, για να μη θρηνήσουμε απαρηγόρητα και ανώφελα».

    [π. Κων. Παπαγιάννη. Ίερά Ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης. Εκδόσεις Περιβόλι της Παναγίας 2014, σελ. 200]

Αναζήτηση

«Ο Λόγος του Θεού σ’ όλη τη διάρκεια της Π. Διαθήκης αναζητεί το πρόσωπο που θα δεχθεί να γίνει μητέρα Του· που θα συνεργασθεί μαζί Του για τη σωτηρία του ανθρώπου και την ανακαίνιση του κόσμου… Η νοσταλγική αυτή αναζήτηση του Υιού και Λόγου του Θεού άρχισε από τότε που ο Αδάμ και η Εύα αρνήθηκαν την κλήση και έχασαν την εκλογή. Από τότε, όλοι οι δρόμοι και τα μονοπάτια της ιστορίας αντηχούν από τη φωνή του Θεού: ‘Αδάμ, πού εί;’ Οι άνθρωποι, καθώς ακούνε τη φωνή του Θεού, φεύγουν και κρύβονται, νομίζοντας ότι ο Θεός τους αναζητεί για να τους τιμωρήσει. Κι όμως, Εκείνος το μόνο που βαθειά επιθυμεί είναι να βρει ανάμεσά τους τόπο και τρόπο αναστηλώσεως της ‘σκηνής του Δαβίδ της πεπτωκυίας’, για να κατοικήσει ξανά ανάμεσα στους ανθρώπους».

 

[Επισκόπου Ευθυμίου Στυλίου. Η Πρώτη. Θεομητορικό ημερολόγιο. 

Εκδόσεις Σήμαντρο, Αθήνα 1980, σελ. 31]

Συνεργία

«Η Τριαδική Θεότητα μπορεί να κάνει τα πάντα. Μπορούσε επομένως να δημιουργήσει για τον Ιησού σάρκα εκ του μηδενός, όπως ‘εποίησε δερματίνους χιτώνας’ για τους Πρωτοπλάστους. Στην περίπτωση όμως της Ενσαρκώσεως ο Θεός χρησιμοποιεί και τον άνθρωπο σαν εργαλείο Του. Υψώνει τον άνθρωπο στην τιμή και την αξία του συνεργού. Η συνεργία της Θεοτόκου επομένως είναι υψίστη τιμή για τον άνθρωπο, αλλά και ακατάληπτη συγκατάβαση του Θεού. ‘Τον Θεό, για να φανερώσει την χρηστότητά Του, μόνη από όλα τα όντα τον εβοήθησε η Παρθένος… Ο Θεός… δεν βρήκε απλώς ένα όργανο που ταίριαζε κατά πάντα στον σκοπό Του, αλλά έναν ικανότατο συνεργάτη, την μακαρία Παρθένο, κι έτσι φανέρωσε τον εαυτό Του’… Η Θεοτόκος κατέχει την πρώτη θέση στην τιμητική παράταξη των συνεργών της Τριαδικής Θεότητος στο σχέδιο και το έργο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου και την ανακαίνιση του σύμπαντος κόσμου».

[Επισκόπου Ευθυμίου Στυλίου. Η Πρώτη. Θεομητορικό ημερολόγιο. 

Εκδόσεις Σήμαντρο, Αθήνα 1980, σελ. 192-193]