Αυτοδικαίωση

 

«Η μεγάλη επιστήμη στην πνευματική ζωή είναι να μη δικαιώνει ο άνθρωπος τον εαυτό του, αλλά στα πάντα να αναλαμβάνει το πταίσμα. Η στιγμή που ο άνθρωπος θα επιχειρήσει να στήσει το δίκαιό του στη σχέση του με τον Θεό, αλλά και στη σχέση του με τους ανθρώπους, σηματοδοτεί την αρχή της απώλειας. Η μόνη λύτρωση στις θλίψεις είναι να πάρει ο άνθρωπος το πταίσμα επάνω του χωρίς διαλογισμούς περί του αν όντως έσφαλε ή ποιος έσφαλε».

[Αρχιμ. Ζαχ. Ζαχάρου. Η προσευχή ως ατελεύτητη δημιουργία. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ 2022, σελ. 148]

Αυτομεμψία

 

«Οι άνθρωποι όλο και περισσότερο αδυνατούν να συμβιώσουν αρμονικά. Και αυτό, διότι σύμφωνα με τα πρότυπα αυτού του κόσμου η ανάληψη του πταίσματος ισοδυναμεί με αδυναμία. Όλοι γυρεύουν να ενοχοποιήσουν αποδιοπομπαίους τράγους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως καθημερινά διαπιστώνουμε ότι πραγματοποιείται αυτό, για το οποίο προειδοποίησε ο Απόστολος: «εἰ ἀλλήλους δάκνετε καὶ κατεσθίετε, βλέπετε μὴ ὑπ' ἀλλήλων ἀναλωθῆτε». Η ειρήνη και η ομόνοια αποκαθίστανται, όταν ο καθένας κατηγορεί μόνο τον εαυτό του· όταν βλέπει τα δικά του σφάλματα και αγωνίζεται να τα διορθώσει. Τότε η αυτοκατάκριση δεν είναι αδυναμία, αλλά ταπεινή ανδρεία που ενισχύει τον άνθρωπο στην παράστασή του ενώπιον του Θεού».

                                                               [Αρχιμ. Ζαχαρία Ζαχάρου. Η προσευχή ως ατελεύτητη δημιουργία. Ι. Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ 2022, σελ. 22]

 

’Ἔστι δὲ πίστις...

«’Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων’. Η πίστις είναι βεβαιότητα ότι υπάρχουν πράγματα που τα ελπίζουμε αλλά τώρα δεν τα βλέπουμε. Και ποια είναι αυτά; Είναι πρώτα-πρώτα ο ίδιος ο Θεός, τον οποίο ‘οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε’. Είναι ακόμη τα γεγονότα της ενανθρωπήσεως του Κυρίου, η γέννησή του, τα θαύματά του, τα πάθη, η ανάσταση και η ανάληψή του, που εμείς δεν τα είδαμε με τα μάτια μας. Είναι έπειτα όλα όσα αναφέρονται στη μέλλουσα ζωή, στην έλευση του Κυρίου, την κρίση που θα γίνει, τις αμοιβές και τις τιμωρίες. Όλα αυτά δεν τα βλέπουμε με τα σωματικά μας μάτια. Η πίστις όμως μας δίνει την βεβαιότητα ότι αυτά υπάρχουν πράγματι. Ελπίζουμε ότι θα αναστηθούμε από τον τάφο, ότι θα κατακτήσουμε τον ουρανό, ότι θα γίνουμε όμοιοι με τον Χριστό στην αγιότητα και τη δόξα· και με την πίστη αυτή τα μέλλοντα και ελπιζόμενα γίνονται για μας παρόντα και ζωντανές πραγματικότητες. Κι αυτό γεμίζει την ψυχή μας με χαρά και αγαλλίαση ήδη από την παρούσα ζωή». 

[π. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στην προς Εβραίους επιστολή (ανέκδοτες)]