«Δεν έκλαψε μόνο για την Ιερουσαλήμ ο Κύριος. Κλαίει και πονεί και λυπάται βαθύτατα, όταν η στοργική φροντίδα του για τη σωτηρία μας δεν βρίσκει ανταπόκριση από την ελεύθερη θέλησή μας. Κλαίει, όταν ο άνθρωπος κλείνει τ’ αυτιά του στις προσκλήσεις του Θεού και δεν βλέπει ‘τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς’, τις επισκέψεις του Θεού, με τις οποίες τον καλεί σε μετάνοια και σωτηρία. Κλαίει για την ψυχή που δεν του άνοιξε την πόρτα, όταν εκείνος χτύπησε. Κλαίει για την οικογένεια που τον έδιωξε από το σπίτι της και δεν θέλει να τον έχει φίλο της. Κλαίει για την κοινωνία που τον περιφρονεί και ποδοπατεί τις εντολές του. Κλαίει για το έθνος που δεν θέλησε να θεμελιώσει στον νόμο του την πρόοδο και την ευτυχία του, αλλά προτίμησε την αποστασία. Κλαίει για τους Χριστιανούς που απέχουν από τη ζωή της Εκκλησίας, από τα άγια μυστήριά της, και ζουν ζωή ειδωλολατρική. Και προς όλους αυτούς λέει με πόνο ψυχής: ‘Ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος’ [Ματθ. 23:38]».
[Πρωτοπρεσβ. Κων. Παπαγιάννη. Ομιλίες στo κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Το Περιβόλι της Παναγίας 2017, σελ. 574]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου